Blog Action Day 09- Oil Addict

I just did another shot. Just standing outside, one hand on the lever, the other on the side of the car, me leaning against it- the golden liquid pulsing through & filling my vehicle. It’s all I need. It’s the anticipation, the excitatement & the nerves right before the real effect kicks in. Rush.
Rushing is what I am doing now, too. I’m on a high. The highway, the tarmack sliding underneath the tires. I’m going so fast, it could be a 100000 miles/hour now, but I couldn’t have cared less. Numbers do not matter anymore. Numbers cannot explain things anymore. Nor do the costs. I pay good money to get a fix, and lately I have been wondering whether I can still afford it-

">

Reality check.
We. The rest of the world. Don’t care about you being able to afford it or not. We know we can’t afford it anymore. When numbers don’t matter anymore… numbers cannot even express the damage our planet has had to put up with. Here’s some ideas for you: go use the public transport. Start a carpooling club with your colleagues. Use your minds as well as your legs, from hereon, please.

15 October 2009
By on 21:39
right back atcha

Getting BACK at life
while going through the FRONT door
waving at the SIDEwalk passing BY
and PASSERsBy looking ROUND,
craning their necks
to see what the fuss is all about.

Then, backing OUT in
all haste.

1 October 2009
By on 19:07
Staand op de fucking plaats

Ja, fukkeduk zeg. Ik weet het ook allemaal eventjes niet meer hierzo hoor. Geen notitie nemend van het bestaansrecht van de G kabbelt alles lekker vrolijk verder over de kinderkopjes…  flink onder de invloed naaturelijk. enneuh, mij mag het allemaal best wezen, maar hoeveel éénpansmaaltijden   -1 pan, me reet, weet jij wel wie de afwas doet hierro? Ik ken wel tellen hoor!-   mot ik nog verdragen?!
Wordt hier godbetert de fiets zelfs mét slot, récht vóór de deur neergezet, hebbu die hufters de deur laten verven. Nou klemt-ie ja, lekker hoor! Stralend witte klemmende deur voor aan de tandartspraktijk. Lekker de mensen een witte bek aanschaffen.

Ik word er godverdomme wakker van ‘s ochtends.
Standplaats? Of er nog een plekkie open is op de afkick kliniek bedoel-de zekers.

23 September 2009
By on 22:14
Standplaats: studentenkamer

Ik heb het gevoel dat ik me uit een donker hol omhoog werk, met behulp van machinerie die ik in een beduidend minder donker -wat zeg ik, een werkelijk glánzend hol, gekocht heb. Jawel, een laptopje staat nu permanent te glanzen op mijn bureau. Tot nu toe dan, want binnen de kortste keren vinden mijn ouders het minder belangrijk om vaak langs te komen, en vind ik dat zelf ook (want: de kroeg en de stad zijn véél interessanter). In mijn kamertje. Wee je gebeente als het zoveel-inch scherm stof vergaart. Spreek ik mijzelf toe.

466722575_14805b5826

No complaints here. Meeting people from all over the world really is pretty exciting, even if that does mean that chances are that I will consider myself dull & boring. "Hi where are you from?!" is a rather good way to start an interesting -and in some cases very long- conversation, provided I myself do not have to answer the question. "We-ehll, I’m Dutch." How… un-exotic. Even worse, as I would continue: "And I’ve basically been living in the same house my whole life."
All I ever did was change rooms
within that house.
Until now. For now, I have become the inhabitant of a
student’s box, not unlike other students boxes all throughout the city of Maastricht, most likely. My new room, however, is defenitely larger than the one I occupty at home. On the whole, I’d say- an UPGRADE.

Jawel, een inzending voor het schoolkrantje van mijn nieuwe opleiding. Verder heb ik bovenstaande entry nooit eerder uitgetypt, laat staan ergens ingezonden.


By on 21:31
Checklist voor een gek

Tick the box, and mind to colour outside the lines.

We checked the chords
and on closed doors we-
Why, is that Death
knocking along?
Death, aptly named, calling
me by mine (name, that is).
Well, surely hell echoooos
as much as my room does.
Echoing my name against
my ears,
resounding in my own…
…dead…
head?

Voor Dagelijks Gebruik:
- een kruiwagen
- betonhaakjes (Opgepast: enge dingen. Contact met ogen, handen en verwarde haren liefst vermijden.)
- rode pen. To prove a Point

Op de één of andere manier kom ik wat rare ‘gedichten’ betreft altijd bij dezelfde woorden uit; zie de links…

3 September 2009
By on 07:22
WhatIfQuestion

When hell freezes over
          and iron-clad horses come knocking
          shining like they do on
          closed doors
Spend the lover  with the night
          in moonlight beaming armour
          in a bed whose ships
          and sheets you left and burnt behind you.
Then, you bake cookies for the Scared and the Bereaved.

31 August 2009
By on 16:32
Venez comme vous êtes

Straatartiesten zijn wonderlijke varianten & overblijfselen van hoe ik graag de wereld & de geschiedenis & de vrijheid zie. Op blote voeten, in plofbroeken en uitgewassen -ooit- felgele en -groene tunieken, hun haar geknoopt/gedraaid en al lang niet meer gewassen, struint de Franse jeugd over de kinderkopjes van La Rochelle. La Rochelle aan zee, een fortje en oude straatjes, een haventje dat overloopt van de toeristen. En toch heel charmant is.
De jonge mensen in kwestie komen van alle hoekjes & gaatjes de stad in stromen, in groepen, hun instrumenten op hun rug of in de hand; versleten fluitkoffertjes, zwarte gitaarhoezen. In groepen van 6,7 zwerven ze over straat, ietwat verwonderd kijken ze hun evenbeelden aan/na wanneer ze elkaar op een straathoek tegenkomen. Op een binnenpleintje heeft een jongen zich in een indrukwekkend standbeeld van een ruiter-te-paard gehesen. Duidelijk de lokale hangjeugd, dus, te meer omdat hij zijn natte linnen T-shirt heeft uitgedaan en het over de reling te drogen heeft gegooid.
Tijdens het eten ontstaan overal makedo bandjes; jongens die elkaar tegenkomen, nauwelijks een woord wisselen, maar op de stoeprand gaan zitten… niet van elke relaxte hippie kan het muzikaal talent worden vastgesteld, hoe serieus ze zichzelf ook nemen. Echter, bietsen & bedelen kunnen ze wel: een dorstige keel wordt gelest met een fles bronwater van het dichtsbijzijnde restaurant. De gasten zijn immers al klaar met dineren en de fles kan nooit meer opnieuw worden geserveerd.
De ober heeft wel nog een verzoeknummertje. 

"Je suis un artiste & moi, il ne me reste plus d’argent. Si ce dessin vous plaît, aidez-moi. Merci."
De oude man zat midden op de boulevard, de benen gekruist in een positie die pijnlijk zou zijn voor ongeoefenden. Voor hem lag half-ingekleurde opzet van een meer dan LEVENSGROOT portret. Een volle tas met krijtjes naast hem op de straatstenen. Zíjn voeten waren wel heel erg vies.

Een fado/jazz trio maakte zich op voor hun optreden. Ze hadden een beste boom uitgezocht, langs het water. 2 mannen, 1 vrouw. Zij zou duidelijk het voortouw nemen en deze voorstelling naar een hoger plan tillen. In een open gitaarkist lagen CD’s tentoongesteld, uitgebracht in eigen beheer. De eerste noot werd aangeslagen. Mevrouw haalde uit. "Merde, on a oublié de mettre de sous," fluisterde ze tussen het gezang haar bandgenoten toe. (:

19 August 2009
By on 08:44
Sentimental? Yes/Yes.

The church was full, which astounded the young men who stood in front of the sea of people -he hadn’t thought of his mother’s friends as church-goers, but he guessed that their coming could be seen as a statement of their devotion to her. The thought pleased him. It strengthened him, too. If they’d all made it here, he told himself, they would listen to what he had to say. It made saying it easier. Nothing of what was in his speech was new, most of the anecdotes everyone would know already, but wasn’t that the point of telling anecdotes? His mother had always been full of them. She had been full of crap, and bad jokes, and of laughter and life. He had loved her for it. They all had.
Suddenly he realised that not only was the church full, it was quiet as well. Everbody was waiting for him, and his mother’s only son, and he had been staring at his feet for the better part of five minuted, fidgetting and thinking about what was the point of telling an anecdote. He felt al litlle ashamed, and told himslef to get started.
For the people watching him, however, waiting was not a problem at all. They understood, and sat quietly, in adoration for a dear friend they had lost, in respect of the young man who stood there, dressed smartly but who coulnd’t in the world care for the clothes he wore today. He was in his late twenties, ash blonde hair pushed away from his face, to reveal freckles on his nose and the stuble on his chin. The black suit and the light which fell in through painted glass made him look older.
He sighed and finally looked up, meeting the eyes of two persons his mother had loved as much as him: her husband Peter, and Aunt Ezzie, who in fact wasn’t his Aunt at all, but she made for one, better than his real aunts did. They sat together, smiling up at him and noddig in encouragment.

"I feel humbled that today I am allowed to stand here in front of you all. Sad, of course, for the loss of my mother, and angered, for the doctors coulnd’t treat her and make her better like they have treated so many other women and did make them better. But, most of all, I do feel humbled. Such an honour it is to speak for her, and about her and of her… and it makes me wonder whether, not I, but Ezzie here, should stand up. She’s got stories to tell, I know.
So did my mom. And as Auntie Ezziez stories are stories about my mother, my mother’s stories are about Ezzie. What we’ve been through, Lot, she’d say, would make your hairs stand on end. And some of those stories did."
Lot paused for a second, cleared his throat and added, "… However, given the fact that we find ourselves in one of God´s many houses, perhaps we should keep those for later."
He was glad his audience laughed.
" Angela, my mother, and Ezzie have been through a lot toghether. You might even call ´a lot´ an understatement. Divorces, births, marriages, the deaths of their parents, high school, a car crash… you name it, they´ve experienced it. Their shared experiences are wonderful and horrible and magical, and they were also the fuel for Angela´s attempt at her own talk show. It was just tough luck that back then, YouTube hadn´t been invented yet.
" Of course, to mention Ezzie, I should also mention Peter. If it wasn´t for him, I know my mother would have been very lonely during the years that I went to University, and I am not sure that she would have had the courage to fight through so many of the chemo´s without him by her side. Peter is, as you all know, not my father. That doesn´t matter. I coulnd´t have loved him more if he was.
Mom and I have been toghether for ever, just to two of us. By the time I was eight, she would drop me off at Ezzie´s, dress up, and leave on dates. She wouldn´t mind having a man, she told me. But I am a man, I objected. Yes dear, but you can´t fix my car yet, she´d answer. I remember a little incident involving a sledge hammer and the car of one of mom´s dates. I wanted to show them (her ánd that guy) that I could, in fact, fix a car. We were lucky that he should deal in second hand cars himself, I think he would have sued us otherwise. He didn´t return, though. Peter did. He came back when I had had a bad report card, he came back to take us out to the beach, he came back to stay and to never go elsewhere.
"Mom and I both owe a lot to Ezzie and Peter."

The crowd was listening, really listening, and he saw the delight in their eyes, and the recognition in their smiles. To his right, he could see Angela´s family, her sisters and their husbands, shaking their heads and looking at him with shocked faces. One of them had her hands in a fists. To be honest, it was an indication that he was doint the right thing. If they didn´t approve or understand, than it was the best speech he could give his mother.

" She also owes you all, her friends and soul mates… her old high school girlfriends, the biker gang, Boris and Todd.
When standing before you, I feel humbled because you have been such good compagnions. I will, therefore, make an end to all this speeching, confessing to you that I came up here, merely to scuttle, to say thank you, to make you remember her. And I would also like to say goodbyre."
Lot put down his papers, nodded to the people in the wooden benches, and nodded to the woman in de wooden cask.

NO IDEA where this all came from. Please answer question (see title) and give comments in reaction!

26 July 2009
By on 12:11
Doemscenario’s

De nieuwe serie. Thriller? Chciklit? Wie weet wat het studentenleven zal brengen!

I. Het is de éénentwintigste eeuw…. Victorian Age style. Groezelige eettentjes/supermarktjes worden in het straatbeeld afgewisseld met flatjes en grote woonhuizen. Ontelbaar veel kapperszaken -één tandarts. And Sweeny Todd is still alive. Very. Much. Alive. De held uit de pennies heeft het barbiersvak opgegeven, en bedient zich nu van tangen en borsteltjes en ploijstapparaatjes. Hij snijdt zijn klanten niet langer de keel door, maar lijkt evengoed de moderne plaatselijke verdovingen nog niet helemaal in de vingers te hebben.
Boven Sweeny’s praktijk leven 4 vrouwelijke studenten: zij doen een poging uit te slapen na lange nachten, terwijl patiënten op de bagane grond zich trillend in de zwarte stoel hijsen. De onderhuursters doen hun best het gekrijs en gejammer uit te bannen als ze op doordeweekse middagen boven hun boeken hangen.
Maar kunnen ze zelf de tandarts met zijn maniakale glimlach en verstikkende plastic handschoentjes weerstaan? Weten ze te overleven?

II. Helenie hijst zich, na een lange nacht studeren, in de krakende twijfelaar op haar wiebelende kamertje. De gezellige gordijntjes sluiten, helaas, niet helemaal en een streep geel licht valt haar zolder binnen. Paperassen op de grond, ondergoed een aantal tijdschriften worden zo belicht door de straatlantaarn die aan de overkant van de straat staat. Vanaf haar bed aan de ene kant van de kamer kan ze, zich met enige moeite uitrekkend, het bureau aan de andere kant aanraken. Ze frunnikt wat met het alarm op de wekker -morgenochtend slaapt ze eens goed uit, college of geen college. Ze heeft nu eventjes genoeg aan haar hoofd, zonder zich in de vroege ochtend ook nog eens op een lezing te moeten richten.
Dagen al spookt Joris door haar hoofd. Wanneer en welke kant ze ook opkijkt als je haar blik van haar aantekeningen afwendt, hij staart haar aan. Openlijk -in de collegezaal, de bibliotheek, de kroeg. Wat wil hij toch van haar? Weet hij niet dat ze een vriend heeft wachten, thuis, in de weekends? Hij weet het wel, maar het maakt hem niets uit. "Je zegt het zelf, Karel zie je in de weekends. Mij zie je elke werkdag," zegt hij, en blauwe ogen kijken haar aan.
Joris? Ziet er goed uit. Is aardig. Zoent goed, denkt ze, want ze was toendertijd te dronken om het zich allemaal goed te herinneren. Karel? Heeft haar vergeving geschonken voor dat akkefietje.Kent ze al haar hele leven.
Maar als ze moet kiezen… wat doet ze dan?

Toelichting: situatie I líjkt overdreven, maar komt aardig dicht in de buurt van de realiteit. Ondergetekende gaat namelijk inderdaad boven een tandartspraktijk wonen, zij het dat de man in kwestie, met een opgewekte Maastrichtse tongval, waarschijnlijk geen massamoordenaar is.
Mogelijkheid II is eigenlijk helemaal geen mogelijkheid. :P


By on 11:16
Al schrijvend & etend & zich vervelend, al is dat niet het goede woord. De titel is al een lijstje.

Ik ben weer eens op dat punt aanbeland,,,, waar ik, als ik aankom -na de hightech snelweg te hebben gevolgd, door een oerwoud aan mails & updates, na een lege woestijn van documenten en schermafbeeldingen- lange tijd stilsta. Naar het scherm staar.
Het gebeurt regelmatig dat ik een contactpauze inlas, en dat vooral in de vakantie. Bang dat de computer me in een eindeloze VORTEX sleurt, raak ik ‘m gewoon een tijdje niet. aan. Zet ‘m niet. uit.
Schrijf ik alles lekker gewoon met de hand en met het hoofd. Niet afgeleid door shiny things.
De blogjes zullen elkaar in een wat langzamer tempo opvolgen. In de hoop dat ik wat beter kan controleren wát ik schrijf. Misschien kan ik inderdaad projectjes afmaken (zie Tussenstand).

Zogenaamd schrijversvoedsel:
- noodles
- soep
- welke groente heb je nog over? dump die bij elkaar = salade
- thee
- quiche
- worstenbroodjes
Allemaal snel klaar, je hebt maar één hand nodig om het op te lepelen. Met de andere schrijf je gewoon door.

I’ll be back.
And I’ll be bringing friends…. Charles. "Don’t call me that. I’m not a fucking prince." Indeed, not if you utter such language you aren’t. "I’m the KING."

Klinkt als:
">
… want ooit kom ik ook wel terug, hoor! :)

En ohjee, nog steeds gaan nieuw lay
               out.

14 July 2009
By on 10:35